Nieuwe en oude media

In 1899 stichtte Hubert Lagardelle samen met een aantal andere overtuigde socialisten in Frankrijk ‘Le Mouvement socialiste’. Dit was een revolutionair vakbondskrantje. De kleinzoon van Karl Marx, Jean Longuet hoorde ook bij de oprichters. De krant riep op tot scheiding van de sociale klassen, was fel gekant tegen de bourgeois manier van leven, tegen democratie, tegen algemeen stemrecht en parlementarisme. De schrijvers vonden dat de maatschappij moest geleid worden door ‘bewuste, rebelse mannen’. Deze zouden dan zich dan ontwikkelen tot een dapper, nieuw soort man die deel zou uitmaken van een ‘leger der arbeiders’. De krant was populair en trok een internationaal publiek aan dat zich onledig hield met het uitpluizen van het Marxisme en revolutionair syndicalisme. Daarbij werden ze bijgestaan door bekende vakbondslui zoals Georges Sorel en Victor Griffuelhes. In 1914 werd de krant opgedoekt.
Hoewel er nog steeds vakbondsblaadjes en dergelijke worden uitgegeven, en belangrijke beslissingen van socialistische en andere politici uitgebreid becommentarieerd worden in kranten als www.demorgen.be en www.standaard.be verloopt het gros van de communicaties via andere kanalen. www.facebook.com en www.twitter.com blijken een stuk sneller en effectiever. Hun impact als fenomenen van sociale media kan niet worden onderschat. Verder blijft het interessant om zelfverklaarde belangrijke personen in je www.linkedin.com netwerk te hebben.
Natuurlijk staat zowel het honderd jaar oude als de nieuwe sociale media nogal lijnrecht tegenover de huidige idealen van het socialisme. Deze politieke maatschappijvorm poneert immers gelijkheid, sociale rechtvaardigheid en solidariteit. Daarmee situeert het moderne socialisme zich ten aanzien van de felle gedachten van deze mannen aan het begin van de twintigste eeuw, als water tegenover vuur. De kerngedachte van het huidige socialisme is immers dat het collectief, oftewel de overheid, het absolute beslissingsrecht heeft over de verdeling van macht en goederen. Traditioneel hoort de staat een einde te maken aan de klassenmaatschappij door het verschil in economische macht, rijk en arm dus, weg te werken. Waar modernere socialisten eerder zullen stellen dat een volledig opruimen van de verschillen niet absoluut nodig is om een eerlijke samenleving te bereiken, het idee blijft dat de overheid de macht moet krijgen om in allerlei sociale en maatschappelijke problemen in te grijpen. Dit idee botst op alle vlakken met het vrije markt principe van het kapitalisme en het liberalisme.
De meerderheid van socialisten meent dat de samenleving maakbaar is en moet gevormd worden door overheidsingrijpen. Een minderheid van anarchistisch georiënteerde socialisten zijn fel gekant tegen staatsmacht, waarbij we verwijzen naar de stichters en lezers van de vakbondskrant uit het begin van deze tekst.